Rozdział 17

-Bella muszę ci to powiedzieć. Wiem, że śpisz i mnie usłyszysz, ale muszę. Kocham cię i żałuję wszystkiego co złego zrobiłem. Jesteś wspaniałą osobą. I od dzisiaj nigdzie się bez ciebie nie ruszam i ty nigdy nie zostaniesz sama. Nie wiem co bym teraz zrobił, g cie już nie było. Nie wiem, czy bym to wytrzymał – nachylił się nade mną i pocałował mnie. Chciałam odwzajemnić jego pocałunek, ale się powstrzymałam .

_________________________________________________________________________________

Rano Justina nie było już w pokoju. Myślałam, że był na dolę.

-Ania jest Justin? – krzyknęłam

-Musiał wyjść  - zbiegłam na dół

-Jak to wyjść? Bez pożegnania?

- miał coś ważnego do załatwienie – Powiedziała siostra i dała mi naleśniki – jedz szybko za pół godziny  mamy wizytę u lekarza

-U lekarza? – całkowicie zapomniałam, że miałam kiedyś raka.

Gdy wróciliśmy zastałam pod drzwiami naszego domu Ninę

-Co ty tu robisz?

-Bella możemy porozmawiać? –zapytała

-Pewnie – po jej minie było widać, że coś poważnego

-Miałaś dzisiaj wizytę u lekarza? I co powiedział? –zapytała

-Pamiętałaś. Dobrze. Lekarz nie widzi nic co mogłoby mnie zmartwić, ale chyba nie o tym chciałaś pogadać.

Usiadła naprzeciwko mnie i przytuliła pluszowego misia

-O Tomie.

-Co zrobił?

-No bo doszło do czegoś na co nie miałam ochoty

-Ale jak to ?

-Wiem, że z tobą też próbował, a ze mną mu się udało.

-I co z tym zrobisz?

-Ale to jeszcze nie koniec. Dowiedział się o tym Justin i poszedł z nim porozmawiać. Niestety chłopak cały czas krzyczał, że ty będziesz następna. Bieber ostro się wkurzył, a jakiś pajac zadzwonił po policję i oby dwaj siedzą na komisariacie.

-To co my tutaj jeszcze robimy? Musimy pomóc Justinowi

-Bella nie mogę. Rozumiesz? nie mogę. Tom jest do wszystkiego zdolny.

-I co Justin za to, że nam pomógł ma oberwać. No chyba nie. Ja nie będę tchórzyć.

-Bella?

-Nina nie.  Ma mu ujść na sucho to co zrobił?

-A będziesz tam ze mną?

-Oczywiście.

Podczas drogi na komisariat opowiedziałam wszystko mojej siostrze.

-Justin – wbiegłam na posterunek i przytuliłam się do chłopaka – i co wypuszczą cie?

-Nie. Uważają mnie za winnego

-Nina i ja postanowiłyśmy zeznawać

-I dobrze robicie, ten palant musi za to zapłacić

Tom siedział naprzeciw naszej trójki i głupio się uśmiechał.

Pytania policji był męczące. Niestety Justin musiał zostać do rana.

………………………………………………………………………………………………………

Rano czekałam na Justina.

-No w końcu jesteś? Co tak długo?

-Przyjechał Scooter dostałem trochę długi wykład. I muszę wracać na miesiąc z nim.

-Ale?.....

-Bella możesz pojechać ze mną!

-Justin nie. My jesteśmy tylko przyjaciółmi, a ja bez przyjaciela potrafię wytrzymać miesiąc. A poza tym mamy telefony – co ja gadam nie wytrzymam bez niego miesiąca, ale to jest jego praca musi.

-To chodź ze mną… pomożesz mi się spakować.

-Justin pouczę się troszkę. Jutro idę już do szkoły.

-Okey, ale mam nadzieje , że na lotnisko przyjdziesz się pożegnać.

-Przyjdę na pewno .

Justin wyszedł a ja poszłam do kuchni zrobić sobie śniadanie.  Cały dzień siedziałam nad książkami.

-Bella – krzyknęła Anna – za 30 minut Justin ma samolot

-Tylko się przebiorę – ubrałam jego ulubioną sukienkę i balerinki

-Idziesz dziewczyno?

-Idę Idę.

Całą drogę Anna naśmiewała się ze mnie, że ubrałam się jak na jakąś zabawę a nie na pożegnanie.

Justin z całą ekipą chcieli już wchodzić do samolotu

-A to nie chcesz się nawet pożegnać? – krzyknęłam

Justin od razu do mnie podbiegł i mnie przytulił

-Myślałem, że nie przyjedziesz

-Mówiłam, że przyjdę na pewno.

Przytuliłam się mocno do niego. Już tyle razy żegnaliśmy się na dłużej, ale ja tego wtedy tak nie odczuwałam.

-Mała nie płacz. Zanim się obejrzysz ja będę już z powrotem – pocieszał mnie Justin i odszedł

Kiedy drzwi samolotu się zamykały krzyknęłam

-Justin! Kocham cię.